The protagonist finds comfort only in alcohol and traditional Macedonian songs played on the tambura.

Во куферот има место, за солза, за еден сон, Зад аголот има нешто, што чека на нежност и дом. Раце ми шириш за збогум, а јас те гледам, Што и да речам е многу, ни вождишка нема!

Forget your worries, raise your glass, and let the kolo take over.

A yearning for a time when the "marama" was a token of affection rather than a relic of heartbreak.